నండూరి లీలాకుమారి + నందివాడ శ్రీరామకృష్ణశర్మ = మేమందరం

         నండూరి లీలాకుమారి + నందివాడ శ్రీరామకృష్ణశర్మ

  = మేమందరం 

భట్టిప్రోలు విజయలక్ష్మి

                                              మా అమ్మానాన్నలకి మేము ఆరుగురు సంతానం. అందులో ఇద్దరు చాలా చిన్న వయసులోనే చనిపోయారు. అందరికంటే పెద్దవాడు ఆరో నెలలో చంటిబిడ్డ జబ్బు చేసి పోతే, అందరికన్నా చిన్నది, వరలక్ష్మి, మూడోయేట డిఫ్తీరియా వచ్చి చనిపోయింది. పెద్దవాడు మాకెవ్వరికీ అసలు తెలియదు. అమ్మ చెప్పటమే. ఆ టైం లో ఎందుకో బామ్మ వేరేవాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళిందిట. అమ్మకి చిన్న పిల్లాడ్ని మేనేజ్ చెయ్యటం రాక బాగా బలం పడుతుందని రోజూ పిల్లాడికి థ్రెప్టిన్ బిస్కట్లు పెట్టేదిట. వాడు వాటిని హరాయించుకోలేక పోయేవాట్ట. అమ్మ చాలా ఏడ్చిందిట వాడు పోయినప్పుడు. పోయిన ప్రాణాన్ని ఎవరు తేగలరు? ఇప్పుడు వాడే వుంటే మా అందరికీ ఒక పెద్దన్న ఉండేవాడు. వాడి పేరు నాకు గుర్తు రావటం లేదు ఇప్పుడు. అప్పుడు మా అమ్మకి 18 ఏళ్ళు. ఇది వింటే ఒక్కోసారి పిల్లల చిన్నప్పుడు, వాళ్ళ పెంపకంలో ఎవరో ఒక పెద్దవాళ్ళ సాయం అవసరం కదా అనిపిస్తుంది. కానీ ఈరోజుల్లో వుమ్మడి కుటుంబాలు లేవు కదా. ఇప్పుడు వుమ్మడి కుటుంబాలు పిల్లలకీ నచ్చటం లేదు, పెద్దలకీ నచ్చటం లేదు. వుమ్మడి కుటుంబాల వల్ల లాభాలూ, నష్టాలూ రెండూ వున్నాయ్. తెలివిగా నొప్పించక, తానొవ్వక సద్దుకు పోవటం తెలియాలి. అయినా మా అన్నయ్యకి ఆయుష్షు వుండి వుండదు, లేకపోతే అప్పటి దాకా మా తోనే వున్న బామ్మ అప్పుడే వేరేవాళ్ళ ఇంటికి ఎందుకు వెళ్ళాలి? ఇలాంటప్పుడే విధిరాత బలీయం అనిపిస్తుంది. వాడే వుంటే, మా పుండరి అన్నయ్య (హరి పెద్దనాన్న కొడుకు) తోపాటు అదే వయసులో ఉండేవాడు. మా అమ్మకి అందుకే పుండరి అంటే చాలా ఇష్టం.  

                                                    ఆ తరవాత ఒక ఏడాదిన్నరకి నేను పుట్టానట. ఇంకా చూస్కో, నన్నెవరైనా కిందకి దించితే ఒట్టు, నాది నరవాహనం అన్నమాట. అందరికీ ముద్దే, అందరికీ దీనికేమవుతుందో అని భయమే. నన్ను ఎవరైనా కొట్టాలన్నా, ఏమన్నా కేకలెయ్యాలన్నా, అందరికీ బామ్మంటే హడల్. పైగా నాది బామ్మ పేరే. నన్నేమైనా అంటే ఇన్ డైరెక్ట్ గా ఆవిడని అన్నట్టే. ఇంక నాకు ఎదురు లేదు. దాంతో బాగా గారాబం పెరిగి మొండిగా తయారయ్యనుట. మా సరోజినీ అత్తయ్య (నాన్నా వాళ్ళ చెల్లాయి) నాకు  'నందివాడ బండ మొండి తెడ్డు' అని బిరుదిచ్చిందిట. ఇప్పుడు నవ్వొస్తుంది కానీ, అప్పుడు వాళ్ళని యెంత ఏడిపించి ఉంటానో గదా. ముందే చెప్పా గదా, బామ్మ పేరులో విజయ, అమ్మమ్మ పేరులో లక్ష్మి, వెరసి నాపేరు విజయలక్ష్మి. ఒకసారి శ్రీధర బాబాయి నన్ను తన మెడ మీద కూర్చోపెట్టుకుని తిప్పుతూ బాలన్స్ పోయి ఆ ఎత్తు నుంచి పడేసాట్ట. అందరూ ఖంగారు పడిపోయారట. నాకేమవ్వలేదు గానీ, బామ్మ భయానికి శ్రీధర బాబాయ్ ఓ వారం రోజులు ఇంటికి రాకుండా పారిపోయాట్ట. తరవాత అందరూ 'అమ్మ తిట్టదులేరా, విజయలక్ష్మి బాగానే వుంది, ఇంటికి రా', అంటే వచ్చాట్ట. నేనేమో నాకు మాటలొచ్చేసరికి మాతోనే వున్న రామానందు, శివానందు అన్నయ్యల్లాగా, మా అమ్మా, నాన్నలని పిన్నీ, బాబాయ్ అనే పిలిచేదాన్నట.  ఇలా నా చిన్నప్పటి ముచ్చట్లు ఎన్నో, అవి అన్నీ ముందు ముందు ఇంకా రాస్తాను. ప్రస్తుతానికి మా కుటుంబం గురించి రాస్తాను. 

నా తరవాత భారతి, దాని పూర్తిపేరు భారతలక్ష్మి. దాన్ని చిన్నప్పుడు అంతా, దాదాపు దానికి పది, పన్నెండేళ్ళు వచ్చిందాకా 'భారతం' అనే పిలిచే వాళ్ళం. 'భారతం ఏమిటి రామాయణం, భారతం లాగా, నాకు నచ్చలా, భారతీ అని పిలవండి', అని ఏడిచి గోల పెట్టేది. దాంతో మాఅమ్మ నెమ్మదిగా ఆ అలవాటు మానిపించి 'భారతి' అని పిలిచేలా నేర్పింది. కానీ చాలా మంది బంధువులు దాన్ని భారతం అనే పిలిచేవాళ్ళు. మా బామ్మ అయితే చివరిదాకా దాన్ని భారతం అనే పిలిచేది. ఇది చాలా నెమ్మదిగా వుండేది. చాలాకాలం దానికి మాటలు రాలేదుట, మూగదై పోతుందని భయపడేవారుట. మా హనుమానన్నయ్య (ఈయన మా బామ్మకి మేనకోడలి కొడుకు, మాకు అన్నయ్య వరస. వయసుకి, మా నాన్న కంటే పెద్ద. మహా ధన్వంతరి. ఈయన గురించి ఒక ఎపిసోడ్ రాయాలి. చాలా గొప్ప వ్యక్తి. విజయవాడకి ఆయన ఒక ఐకాన్.) హోమియో డాక్టరు, మందులిచ్చి బాగు చేశాట్ట. ఇప్పుడు దానికి చిన్నప్పటి మాటలు, ఇప్పటి మాటలు కలిసి, అదేదో సినిమాలో శ్రీలక్ష్మి లాగా చాలా బోల్డు మాటలు వచ్చేసాయి. పైగా అది ఫిజిక్స్, అందునా ఎలక్ట్రానిక్స్ టీచరు కూడా. చిన్నప్పుడు బొద్దుగా వున్నా, పెద్దయ్యాక సన్నగా, నాజూగ్గా వుండేది. మా అందరికన్నా తెల్లటి పిల్ల. చూడ చక్కగా వుంటుంది. తెలివైందే కానీ, ఎప్పుడూ పుస్తకాలు రుబ్బి చదివేస్తూ వుండేది. మా అందరికన్నా, ఎప్పుడూ దానికే ఎక్కువ మార్కులు వచ్చేవి. మళ్ళీ దాని తెలివితేటలు దాని పిల్లలకి కూడా రాలేదు. ఇంకా మా పిల్లలకే పిన్ని జీన్స్ వచ్చాయేమో. మా ఇంట్లో అందరికన్నా పొట్టిదీ  అదే. సన్నగా, తెల్లగా, నాజూగ్గా, ఒక రకం నీరసం నవ్వేసుకుని, సన్నగా, పొడుగ్గా వున్న జడేసుకుని, నోట మాట లేనట్టు అతి నిదానంగా ఉండేది మా భారతి. యెంత నిదానమంటే, అది తప్పు చేసినా, దానికున్న ఇమేజ్ వల్ల తిట్లు నేనే తినేదాన్ని. కొన్నాళ్ళయ్యాక అమ్మ కూడా ఆ విషయం కనిపెట్టింది. దాంతో నాకు తిట్లూ, చీవాట్లూ తగ్గాయి. దాని ఫేస్ కున్న వాల్యూ అది. భారతి బీ ఎస్సీ లో ఫస్ట్  క్లాస్ ఆనర్స్, ఎమ్మెస్సీ లో కూడా ఫస్ట్ క్లాస్. అది ఎమ్మెస్సీ చదివేరోజుల్లోనే నాకు పెళ్ళయి పోయింది. నాన్నకి సంబల్ పూర్ నుంచి  గౌహతీకి ట్రాన్స్ఫర్ అయింది. దాంతో దాన్ని నెహ్రు అంకుల్, మా కుటుంబ స్నేహితులు, వాళ్ళింట్లో వుంచి నాన్నా వాళ్ళు గౌహతి వెళ్లారు. తరవాత అది గౌహతీలొ బీయీడీ చదివింది. బీయీడీ చదివే రోజుల్లోనే అది సెంట్రల్ స్కూల్, మాలిగావ్ లో (గౌహతి) టీచర్ గా పని చేస్తూ వుండేది కాంట్రాక్ట్ పోస్ట్ లో. పొద్దున్నంతా స్కూలు, సాయంత్రం బీయీడీ కాలేజ్, పాపం అలిసిపోయినట్టు వుండేది. మా అమ్మ కూడా జాలిపడి దానికి పనేమీ చెప్పేది కాదు. పాపం దాని పెళ్ళయ్యాక పని ఒక్కసారిగా మీద పడిపోయింది. ఇంటి పనులన్నీ ఒక్క చేతిమీద చేసుకునేది. దాని పిల్లలక్కూడా దాని పని తీరు రాలేదు. తరవాత దానికి సెంట్రల్ స్కూళ్ళలోనే పర్మినెంట్ వుద్యోగం వచ్చింది.  మొదట్లో టీజీటీగా, తరవాత పీజీటీగా.  దాదాపు ఇరవై ఏళ్ళు సెంట్రల్ స్కూళ్ళ లో చేశాక వీఆర్ఎస్ తీసుకుని తిరిగి హైదరాబాద్ పబ్లిక్ స్కూల్లో ఫిజిక్స్ పీజీటీగా చేరింది. స్కూల్లో స్టాఫ్ లోనూ, పిల్లల్లోనూ కూడా దానికి చాలా మంచి పేరు. అసలు దానికి ఎక్కడైనా మంచి పేరే, దాని ఫేస్ వాల్యూనే  అది.  సెంట్రల్ స్కూల్ లో ఉన్నప్పుడే అవసరం లేకపోయినా అది ఎమ్మీడీ కూడా చేసింది. దాని పేరు, యెన్ భారతలక్ష్మి, అంటే నందివాడ భారతలక్ష్మి అయితే దానికి యెన్ అంటే నిదానం భారతలక్ష్మీ అనో, నిద్రా భారతలక్ష్మీ అనో అంటే చక్కగా సరిపోతుంది. దాని కుటుంబం గురించి మళ్ళీ రాస్తా.